Skończyłem czytać “Złap i ukręć łeb. Szpiedzy, kłamstwa i zmowa milczenia wokół gwałcicieli” Ronana Farrowa. Jest to dla mnie ważny temat, bo gwałt uważam za zbrodnię gorszą od morderstwa. Od człowieka, którego ponoć boi się połowa Hollywood oczekiwałem jednak czegoś więcej. Myślałem, że dowiem się jak wiele potworów, bo inaczej ich nazwać nie można, robi bezkarnie kariery. I jak wiele jest ich ofiar.

Dowiedziałem się, że potworów jest mniej niż palców u jednej ręki. A ofiary może nie do końca są ofiarami. Bo w większości opisanych przypadków dana pani albo wzięła czek, albo pomoc w karierze. No ludzie. Kilka razy padłem ofiarą ataków, na szczęście bez gwałtu. I nikt, ani nic, by mnie nie przekonał do ponownego kontaktu z napastnikiem. A tu mamy opowieść kobiety, która została brutalnie zgwałcona, a później nadal spotyka się z gwałcicielem, bo on jest jej szefem, więc się nie da inaczej. Matko jedyna. Inny przypadek, ofiara miała okazję wyrwać się z firmy, bo dostała ofertę pracy w innej stacji. Nie można więc powiedzieć, że zostałaby bez środków do życia czy nie mogła kontynuować kariery. Ona jednak została, bo ją kierownictwo poprosiło, bo gwałciciel “dzięki niej jest szczęśliwy”. Czytałem to i ostro się zastanawiałem czy to są normalni ludzie. W sensie “ofiary”, bo co do gwałcicieli nie mam wątpliwości.

Do wypromowania elektrycznych wehikułów. Oglądam Long Way Up z Ewanem McGregorem i jest ciekawie. Jak ktoś umie robić show, to się będzie oglądało. Serial jest o wyprawie na motorach, elektrycznych, przez całą Amerykę Południową do Stanów. Najbardziej chodzi w tym wszystkim oczywiście o wypromowanie pojazdów elektrycznych. Rzuca się w oczy jak bardzo wszyscy chcą mieć w tym udział, bo najwyraźniej firmy z branży nie narzekają na brak funduszy. Jedna, specjalnie dla serialu, zbudowała sieć stacji ładowania przez cały kontynent. Gdzie, umówmy się, jeszcze długo niewielu (nikt?) z nich skorzysta. Pojazdy te są bowiem drogie, mają słaby zasięg, a i żywotność baterii raczej nie przekonuje.

Co jakiś czas nawiedza mnie ten tweet. Jest to rozmowa Woody’ego Allena z Twiggy, gdzie Allen pyta ją o ulubionego filozofa. Jest to przedstawione jako upokorzenie Allena, gdzie celem było upokorzenie Twiggy. Ja tu widzę rozmowę dwojga ludzi, z których przynajmniej jedno jest naćpane, o niczym. Ale najbardziej mnie chyba denerwuje, że tylko humanista mogły uznać to coś za próbę wykazania się inteligencją. Czy próbę ośmieszenia kogoś z powodu wspomnianej inteligencji braku.

Często ostatnio trafiam na ten obrazek w sieci. To nie jest głupi pomysł, ale ja już mam tyle ładowarek z Lightning, że nie jest to dla mnie specjalnie istotne. Tak samo jak możliwość instalacji przeglądarki na innym silniku niż Safari. A już w ogóle nie zależy mi na alternatywnych sklepach z aplikacjami. W tym dla mnie jest czar Apple, że jednak jakaś jest kontrola nad ich sklepem, a nie kompletny chaos jak przy Androidzie.

Taki oto tweet wstrząsnął jednym z ludzi, których uważam za inteligentnych. I zgadzam się z nim, technologia ZSRR dla mas była lata (świetlne?) za zachodem, a zwłaszcza USA. Ale, techniką wysoką (pojęcie własne) dorównywali, a czasem prześcigali zachód. Ilością głowic atomowych na pewno im nie ustępowali. Pierwsi wysłali człowieka w kosmos, chociaż nie udało im się nigdzie wylądować. A to jedyne co zachód widział. Oni nie widzieli, że przeciętny człowiek za komuny żył w przeszłości. Że tu prawie nie było samochodów, a w telewizji były dwa programy. Widzieli atom i kosmos, i myśleli, że ZSRR jest wielki.

To tytuł piosenki Perfectu, która wg mnie bardzo dobrze opisuje dlaczego niektórzy tak tęsknią za komuną. Ja nie tęsknię, ale rozumiem. Wtedy ludzie byli “chronieni” przed rzeczywistością. Działy się rzeczy straszne, a nawet straszniejsze, tak samo jak teraz. Ale ludzie najczęściej o tym nie wiedzieli, albo łatwiej było zapomnieć. Byli narkomani, ale szybko ich sprzątano z ulicy. Byli ludzie, którzy nie radzili sobie z życiem, ale ich zaganiano do jakiejś bezsensownej pracy, albo zamykano w zakładzie. Były samobójstwa i morderstwa, ale to najczęściej wyciszano. A wielu ludzi, niestety, woli jak się ich oszukuje, niż wiedzieć jak jest naprawdę. Co z oczu, to z serca, jak to mówią.

Oglądałem „5 American Kids - 5 American Handguns”, dokument o szkodliwości powszechnego dostępu do broni w USA. Ja też jestem przeciwny, żeby każdy miał broń. Zbyt wielu ludzi jest kompletnie nieodpowiedzialnych i podoba mi się, że w polskich szkołach nie ma strzelanin.

Jednak pierwsze dwie opowieści nie są zbyt dobrym przykładem, że dostęp do broni jest zły. Pierwsza to wypadek, gdzie winny był ojciec dziecka. A jeśli ktoś nie pilnuje broni, to też nie pilnuje dzieci, więc prędzej czy później wypadek by się zdarzył. Może nie śmiertelny, ale większa tu wina głupich ludzi niż samej broni. Druga opowieść, to samobójstwo nastolatka. Tu już kompletnie się nie zgadzam, bo jak ktoś chce odebrać sobie życie, to zawsze znajdzie sposób.

Takiego demotywatora ostatnio widziałem. Ja sam chętnie na wsi bym zamieszkał, albo chociaż w domu z ogrodem w mieście. Ale ja mam umysłową pracę, którą mogę wykonywać z dowolnej lokacji. A marzy mi się spokój.

Jak ja sobie wyobrażam życie na wsi, i jakie pewnie bym miał. Spacery po pobliskim lesie. Kawa w ogrodzie. Jak mi się zechce to skoszę trawę, jak nie to nie. Z książką w hamaku. Chłodne piwko w cieniu pić. Znam sporo ludzi ze wsi i życie żadnego z nich tak nie wygląda.

Jego pomysłem na poprawę warunków bytowych była eliminacja połowy ludności. Losowo, bez uprzedzeń. Nie zgadzam się z nim co do metody. Bo taki ruch, to zawsze będzie masa małych tragedii. Nawet jeśli zapobiegnie tragedii globalnej. Ja mogę się poświęcić, i tak niewiele ze mnie pożytku, jak z większości ludzi. Ale już nie chciałbym stracić kogoś z rodziny, a byłoby to raczej nieuniknione.

Zgadzam się natomiast co do problemu. Przeludnienie, to chyba największy problem. Nie trzeba być matematycznym geniuszem, żeby policzyć ile rozwiązałoby problemów zmniejszenie populacji o połowę. Niestety zaludnienie rośnie. Dodatkowo tam gdzie powinno maleć, bo ludzi już jest tam zdecydowanie za dużo, a bieda aż piszczy.

Dawno temu kumpel życzył mi, żebym kiedyś mógł spotkać Stephena Kinga. Wtedy byłem fanem tego autora. Teraz też lubię czasem przeczytać jego książkę, ale już nie uważam, że jest najlepszym pisarzem. Życzenia były szczere, więc jak najbardziej jestem wdzięczny. Ale, ani wtedy, ani dziś, nie chciałbym z Kingiem rozmawiać. Nie miałbym mu po prostu nic ciekawego do powiedzenia. A i od niego pewnie nic ciekawego bym nie usłyszał.

Nadal uważam, że King jest dobrym pisarzem. Ale jako człowiek już nie jest taki wspaniały. Sam przyznał w wywiadzie, że był okres w którym zajmował się swoimi dziećmi pod wpływem narkotyków. Jestem sobie w stanie wyobrazić tysiąc możliwych sytuacji, gdzie mogło się to skończyć fatalnie. I cieszę się, że się tak nie stało.